Interview with

Hoe ben jij hier terechtgekomen Didier?

“Om mijn passie en liefde voor het vak terug te vinden! En door een beetje toeval en heel veel geluk.” zegt Didier lachend. “Een vriend vertelde ons dat zijn tandarts in Mijas een overnemer zocht, en zo is het eigenlijk begonnen.”

“Natuurlijk ging het niet zo eenvoudig als ik het nu vertel. Er kwam heel wat bij kijken, maar dat nam ik er graag bij. De werkdruk en stress in België en Nederland waren op een bepaald moment zo hoog dat mijn leven alleen nog bestond uit werken en slapen. Ik vergat te genieten.”

Dus je werkte in België?

“Mijn carrière begon in Turnhout, in een solopraktijk. In die tijd bestonden groepspraktijken in België nog nauwelijks. Ik deed letterlijk alles zelf: tandarts, secretaresse, stoelassistente en omloopassistente. Al snel dacht ik: dit moet professioneler, efficiënter en vooral beter georganiseerd kunnen.”

“Na vijf jaar kreeg ik de kans om mee in te stappen in een groepspraktijk in Veldhoven, met ook een eigen dentaaltechnisch labo. Dat was een grote stap vooruit.”

Je kreeg er ineens collega’s bij?

“Inderdaad. We begonnen met twee tandartsen in twee behandelkamers. Al snel groeide de praktijk naar zeven behandelkamers met evenveel tandartsen. Het was een fantastische periode.”

“Ik bouwde er een vaste patiëntenkring op. Ik zag koppels die pas samen waren, later terugkomen als een gezin met kinderen. De hele familie kwam bij ons voor tandzorg. Ondertussen hoorde ik hun verhalen over reizen, opleidingen, hobby’s… en natuurlijk ook over hun auto’s. Dat laatste was altijd een geliefd gespreksonderwerp van mij.” (lacht)

En nu zit je hier?

“Niet helemaal, er kwam nog een belangrijke fase tussen. Samen met twee collega’s startte ik een spoedpraktijk in Nederland. We namen de tandheelkundige spoedzorg over voor tandartsen in de regio Eindhoven, zodat zij niet langer zelf permanent wachtdiensten hoefden te doen.”

“In het begin investeerden we zelf en hoopten we vooral dat het initiatief zou aanslaan. En dat gebeurde ook. We hadden duidelijk een behoefte in de markt gevonden. Uiteindelijk sloten ongeveer 600 tandartsen zich bij ons aan en hadden we twee vestigingen.”

“Het was een bijzonder boeiende periode. Overdag hielpen we patiënten die niet bij hun eigen tandarts terecht konden omdat er geen plaats was in de agenda, toeristen of expats met tandpijn, een klein tandtrauma, een losgekomen spalkje of een dringend probleem.”

“Maar ’s avonds kwam de echte spoed. Dan ging het om situaties na ongevallen, conflicten, nabloedingen… Dan wist je nooit wat er zou binnenkomen.”

“Wil je enkele foto’s zien?”

“Euh… nee, dat hoeft niet.”

(lacht) “Ondertussen werkte ik ook nog enkele dagen per week in een ultramoderne praktijk in Oud-Turnhout.”

Nam je niet te veel hooi op je vork?

“Dat klopt. Van nature ben ik eigenlijk een rustig persoon die niet snel boos wordt. Maar tijdens een vakantie belde een collega mij over een banaal probleem op de spoedpost en ik reageerde veel feller dan normaal. Toen besefte ik: dit klopt niet meer. Zoals we in België zeggen: ik was niet goed bezig.”

“Mijn vrouw had mij daar natuurlijk al vaker voor gewaarschuwd. Maar je kent het… soms moet je eerst zelf tot dat inzicht komen.” zegt hij glimlachend.

“Dat was een keerpunt. We moesten ons leven anders gaan organiseren. Ik stapte uit de spoedpost en werkte alleen nog overdag, enkele dagen per week in Oud-Turnhout. We genoten opnieuw van onze vakanties in Spanje, rustige avonden samen en kregen ons sociale leven terug.”

En toen kwam Spanje?

“Tijdens onze vakanties in Spanje leerden we Nederlanders kennen die later vrienden werden. Via hen hoorden we het verhaal van Hans.”

“En stilaan begon er iets te kriebelen. De ondernemer in mij wilde opnieuw iets opbouwen, maar tegelijk ook meer rust. Ik verlangde naar een betere balans: werken met passie, genieten van de zon, het aangename klimaat en de ontspannen, vriendelijke Spaanse sfeer die we al jaren kenden van onze vakanties.”

“En zo zijn we hier terechtgekomen.”

Wat brengt de toekomst?

“Mijn vrouw Nikki en ik zijn de praktijk stap voor stap aan het voorbereiden op de toekomst. Niet alleen door de muren te schilderen en nieuwe apparatuur te plaatsen, maar ook door te investeren in digitalisering, administratie en moderne zorgprocessen.”

“Ons doel is eenvoudig: patiënten dezelfde persoonlijke aandacht en kwaliteitsvolle zorg blijven geven zoals Hans dat jarenlang heeft gedaan. En het mooiste is: mijn passie voor het vak is helemaal terug.”

Is Hans volledig gestopt?

“Neen. Hans blijft nog betrokken en voert op maandag nog bepaalde ingrepen uit, zoals het plaatsen van implantaten.”

Het zijn grote schoenen die je moet vullen?

“Dat klopt. Gelukkig delen Hans en ik dezelfde visie: hoge kwaliteit, persoonlijke zorg en een uitstekende dienstverlening.”

“Onze patiënten mogen gerust zijn. Zij zullen nog steeds dezelfde vertrouwde zorg krijgen als vroeger.”